Blog, którego wcale nie było

Za jakiś miesiąc skończę 31 lat. Do tej pory nie osiągnęłam w życiu nic z tego, o czym marzyłam jako dziecko.

Nie przeżyłam mojego pierwszego pocałunku w podstawówce, za szkolnym murkiem, z chłopakiem, który podobał mi się najbardziej. Pierwszy raz całowałam się mają 17 lat - biedny Kamil był przerażony, gdy mu powiedziałam, że nie całowałam się wcześniej. Pierwszy pocałunek zaliczam do bardzo nieudanych. Nie miałam chłopaka w liceum. A chciałam mieć starszego ode mnie, z wyższej klasy, który by mnie zobaczył na korytarzu i się zakochał. Nic takiego się nie wydarzyło. Liceum wspominam koniec końców cudownie, mimo że przez całe cztery lata umawiałam się krótko tylko z jednym chłopakiem, ktory koniec końców zostawił mnie żeby macać cycki Matyldy w parku Sołackim (a ona miała ogromne cycki - ja, chudzina z anoreksją, nie). Pierwszego chłopaka sobie wychodziłam. 5 miesięcy wzdychania, biegania we wszystkie miejsca, gdzie miał się pojawić. Wreszcie się zakochaliśmy i przynajmniej mój pierwszy raz był naprawdę okej, z kimś kogo kochałam. Może trochę późno przeżyty, bo w wieku 19 lat, ale wolałam zaczekać aż będę po maturze i dostanę się na studia zanim zacznę się martwić potencjalną ciążą. Niestety mój luby, z którym planowaliśmy ślub, nasze rodziny się znały, wybieraliśmy imiona dla dzieci, zdradził mnie po 2 latach z jakąś małolatą, i od tego czasu nasz związek zmienił się w nieustający koszmar rozstawania się i wracania do siebie. Nie wyszłam za mąż po studiach. Nie zaszłam w ciążę przed 30stką. Nie mam własnego mieszkania ani domu. Nawet własnego samochodu nie mam. Pracuję w zawodzie, który sprawia mi dużo radości, ale nie udaje mi się zarobić na własne utrzymanie. Nie mam faceta. Mieszkam sama. Po latach wolontariatu zostały mi 4 pokrzywdzone przez życie koty, które u mnie mają bezpieczną przystań. Jedynym moim osiągnięciem życiowym jest tytuł naukowy i fakt, że pomimo życia z lękiem napadowym od 18 lat, funkcjonuję samodzielnie i nadal żyję.

Marzy mi się piękna miłość. Żeby spotkać kogoś, zakochać się, przeżyć tą fantastyczną pierwszą fazę związku, gdy nie wychodzi się z łóżka, a później przeżywać kolejne. Znaleźć tę właściwą osobę. Mieć dom (może być nawet mieszkanie). Samochód. Może nawet dzieci. Nie martwić się o jutrzejszy dzień. Nie patrzeć w lustro i nie widzieć, że jestem kimś, kim nie chciałam być, ale widzieć osobę, którą chcę być. Nie myśleć o tym, że każdy kolejny dzień jest niepotrzebny, że się męczę, że brak w tym wszystkim celu, sensu.

Przejebałam. Najzwyczajniej w świecie gdzieś coś zjebałam i teraz nie umiem tego cofnąć, ani naprawić.