Blog, którego wcale nie było

Zasypiam ok. 7.30. Budzę się o 10.00. Koty po mnie chodzą. Wstaję, daję im jeść, zastanawiam się czy wyjść po bułki czy może spać dalej. Ziiiimnooo. Zasypiam. Budzę się co godzinę, dwie. Wstaję o 15.30.

Próbuję wmusić w siebie jakieś paliwo. Mój żołądek nie lubi jeść, szczególnie jeśli mam gdzieś wyjść wieczorem. Sytuacje towarzyskie powodują u mnie ogromny stres, nie wiem dlaczego, bo jestem bardzo lubiana. Niestety popierdol w głowie i fobie społeczne są częścią tego jaka jestem. Udało się wmusić bułkę z szynką. Przeszłabym na wegetarianizm, ale zważywszy na moją nietolerancję białek mleka i jajek może to być trudne.

Idziemy dzisiaj na koncert. Bawię się w wirtualny alkomat. Sprawdzam ile mogę wypić, żeby nie umierać cały kolejny dzień. Prawda jest taka, że nie powinnam pić nic. Ale wrzucam cyfry w rubryczki i otrzymuję wynik:

• Jesteś kobietą
• Ważysz 53 kg
• Masz 168 cm wzrostu
• Wypiłaś 1500 ml piwa o zawartości alkoholu 4.4%
• Zaczęłaś pić o godzinie 20:00
• Picie trwało 6 godzin
• Piłaś na w połowie pełny żołądek
• Zgodnie z obliczeniami Wirtualnego Alkomatu Amii 4.0 teoretycznie będziesz trzeźwiała przez 7 godzin

Pomnóż to przez 20 mg paroksetyny.

Najchętniej zostałabym w domu, ale An dzwoni, że mogą po mnie przyjechać już teraz. Teraz nie mogę! Przecież dopiero co zjadłam! Ech. Żołądek przypomina symbol nieskończoności.