Blog, którego wcale nie było

Za jakiś miesiąc skończę 31 lat. Do tej pory nie osiągnęłam w życiu nic z tego, o czym marzyłam jako dziecko.

Nie przeżyłam mojego pierwszego pocałunku w podstawówce, za szkolnym murkiem, z chłopakiem, który podobał mi się najbardziej. Pierwszy raz całowałam się mają 17 lat - biedny Kamil był przerażony, gdy mu powiedziałam, że nie całowałam się wcześniej. Pierwszy pocałunek zaliczam do bardzo nieudanych. Nie miałam chłopaka w liceum. A chciałam mieć starszego ode mnie, z wyższej klasy, który by mnie zobaczył na korytarzu i się zakochał. Nic takiego się nie wydarzyło. Liceum wspominam koniec końców cudownie, mimo że przez całe cztery lata umawiałam się krótko tylko z jednym chłopakiem, ktory koniec końców zostawił mnie żeby macać cycki Matyldy w parku Sołackim (a ona miała ogromne cycki - ja, chudzina z anoreksją, nie). Pierwszego chłopaka sobie wychodziłam. 5 miesięcy wzdychania, biegania we wszystkie miejsca, gdzie miał się pojawić. Wreszcie się zakochaliśmy i przynajmniej mój pierwszy raz był naprawdę okej, z kimś kogo kochałam. Może trochę późno przeżyty, bo w wieku 19 lat, ale wolałam zaczekać aż będę po maturze i dostanę się na studia zanim zacznę się martwić potencjalną ciążą. Niestety mój luby, z którym planowaliśmy ślub, nasze rodziny się znały, wybieraliśmy imiona dla dzieci, zdradził mnie po 2 latach z jakąś małolatą, i od tego czasu nasz związek zmienił się w nieustający koszmar rozstawania się i wracania do siebie. Nie wyszłam za mąż po studiach. Nie zaszłam w ciążę przed 30stką. Nie mam własnego mieszkania ani domu. Nawet własnego samochodu nie mam. Pracuję w zawodzie, który sprawia mi dużo radości, ale nie udaje mi się zarobić na własne utrzymanie. Nie mam faceta. Mieszkam sama. Po latach wolontariatu zostały mi 4 pokrzywdzone przez życie koty, które u mnie mają bezpieczną przystań. Jedynym moim osiągnięciem życiowym jest tytuł naukowy i fakt, że pomimo życia z lękiem napadowym od 18 lat, funkcjonuję samodzielnie i nadal żyję.

Marzy mi się piękna miłość. Żeby spotkać kogoś, zakochać się, przeżyć tą fantastyczną pierwszą fazę związku, gdy nie wychodzi się z łóżka, a później przeżywać kolejne. Znaleźć tę właściwą osobę. Mieć dom (może być nawet mieszkanie). Samochód. Może nawet dzieci. Nie martwić się o jutrzejszy dzień. Nie patrzeć w lustro i nie widzieć, że jestem kimś, kim nie chciałam być, ale widzieć osobę, którą chcę być. Nie myśleć o tym, że każdy kolejny dzień jest niepotrzebny, że się męczę, że brak w tym wszystkim celu, sensu.

Przejebałam. Najzwyczajniej w świecie gdzieś coś zjebałam i teraz nie umiem tego cofnąć, ani naprawić.

Podjęłam decyzję za nas wszystkich. Przemówiłam głosem rozsądku, którego - o dziwo - oni posłuchali. Nie wszyscy, bo pojawiła się czwarta osoba w naszej konfiguracji. Mężczyzna, który chciał zabrać ją, zbudować z nią dom, spędzić z nią resztę życia. Temu mężczyźnie nie potrafiłam przemówić do rozumu, ale dzięki mnie i mojej chłodnej logice, jej się udało.

Jak się z tym czuję? Powinnam czuć się wspaniale. To w końcu taki altruistyczny gest. Sama tracę, żeby ktoś mógł zyskać. "Każdy z czegoś rezygnuje", powiedziałam jej, ale tak naprawdę oni są razem - kochają się, tworzą rodzinę. Ja i ten czwarty zostajemy sami.

Czasem jestem otępiała i nie obchodzi mnie nic. Czasem odczuwam przejmujący ból w klatce piersiowej, jakby mi rozrywało serce. Czasem czuję ogromną pustkę. Ale głównie tęsknotę.

Nikt o nas nie napisze książki. Nie jesteśmy bohaterami filmu. Nie będzie wzruszających opisów, ani pięknych kadrów, nic nostalgicznego ani sentymentalnego. Są tylko zaciśnięte wargi i pięści. I dygoczące ciało. Jak wtedy, gdy obudziłam się obok niego i mieliśmy dla siebie parę chwil na wyłączność. Jeszcze nigdy nikogo nie pragnęłam tak bardzo, żeby sprawiało mi to fizyczny ból. I jeszcze nikogo tak bardzo nie chciałam chronić przed wszystkim, co złe. Myślę, że głos rozsądku we mnie zabrzmiał właśnie dla niego.

"Pokornie cię kocham
Widzisz
Nawet łokieć swój kocham
Bo raz był twoją własnością

Widocznie tak można
Z najprawdziwszym mieniem
Rozstać się
I nie patrząc wstecz odejść

Widocznie można
Pośrodku chłodnej ziemi
Zostać"

(H. Poświatowska)

Czasem pragniesz kogoś, kogo nie możesz mieć. Nie możesz, bo to jest z założenia złe. Więc mówisz sobie, że nie. Że nie wolno. Odczuwasz to każdym nerwem swojego ciała. Każdy mięsień się napina, gdy mówisz sobie "nie". Robisz to, bo tak jest właściwie. Bo tak się powinno.

I bolą cię nawet powieki, gdy otwierasz oczy kolejnego dnia.

Wczoraj w nocy, w przypływie odwagi, wysłałam email na znaleziony przeze mnie w sieci adres wspomnianego wcześniej perkusisty, ale nie otrzymałam odpowiedzi - póki co, a może tak po prostu, i może nie otrzymam.

Jakkolwiek by się nie stało, wolę żałować, że coś zrobiłam, niż sobie wyrzucać, że tego nie zrobiłam, i co by było gdyby. Niektórzy mówią, że szczęściu trzeba pomagać. Ja zawsze staram się zrobić cokolwiek, nigdy na siłę, raczej delikatnie zachęcić to szczęście. Do dziś dnia bez widocznych rezultatów.

Piąty sezon Californication jest tak słaby, że zasnęłam na pierwszym czy drugim odcinku, co nie zmienia faktu, że obejrzę wszystkie do tej pory wyemitowane. Mam plan niewychodzenia z domu aż mnie do tego nie zmusi brak żywności (w najlepszym przypadku pewnie do wtorku rano, w najgorszym do jutra wieczorem).

No właśnie - jakie są szanse, że przystojny perkusista, rocznik '78, z Warszawy, jest singlem?

Pewnie zerowe...